Onderstaand citaat is afkomstig van Chil Elberg (°24 oktober 1924). Hij is een van de weinige nog levende overlevenden van de hel van Auschwitz-Birkenau en Buchenwald.

Op donderdag 25 februari bracht Chil voor onze leerlingen van het 6^de jaar secundair een indrukwekkende getuigenis van de racistische praktijken onder het nazisme, zijn deportatie, zijn zwerftocht door Duitse werk- en vernietigingskampen, de dodenmarsen en zijn bevrijding op 25 april 1945.

 “Het was oktober en al koud in Strzelce Opolskie. Ik kende de naam van dat Poolse stadje van niemendal alleen zoals de Duitsers het noemden: Gross Strehlitz. Maar wij zeiden Grelitz, dat lag makkelijker in de mond. Waar we precies zaten wisten we zelf niet zo goed. Tenslotte was het ons om het even. Als het maar Auschwitz, niet was. Nog niet. Ik heb daar in de oude molen van Strzelce Opolskie mijn moeder gezien. Op een paard. Ze bracht me druiven. En eten, veel eten, iedere nacht en  iedere dag opnieuw. Ik droomde, ik ijlde want ik had tyfus. Naast mij lagen jongens van vijftien uit Lodz. Joden zoals ik. Op een dag waren zij allemaal dood. Ik bleef leven. Het gebeurde met hen en met mij in 1943 in de holocaust. Het lijkt ver weg, maar vaak is het nu nog mijn dag en vooral mijn nacht. De smerigste flarden van mijn leven. Op mijn linkerarm staat B10725. Het herinnert er me iedere dag aan wat mij overkwam toen ik nog geen twintig was. Ik kreeg dat nummer op een hondse ochtend, eind 1944, in Birkenau, Auschwitz. Ik heb dat nummer niet nodig om niet te vergeten. Na jaren stilte wil ik alleen vertellen wat mij als kleine joodse immigrant in België overkwam. Ik doe het zonder franje en niet alleen voor mezelf maar ook omdat iedereen zou weten. Dat we allen moeten oppassen dat zo'n gruwel nergens op de wereld opnieuw mag beginnen. En toch gebeurt het. Iedere dag.”